Ώστε βγήκαν ξανά από τις τρύπες τους οι θιασώτες και λάτρεις του τρίτου Γερμανικού Ράιχ;

Πάλι; Με μία νέα αφορμή.
Για να επιτεθούν στους αδύναμους και αδύνατους αυτού του κόσμου;
Και όχι στον πλούτο; Πάλι στην φτώχεια;

Ξεχάστε το. Δεν υπάρχει σαν επιλογή.
Όχι στην τάξη που κυβερνά με μαστίγιο και καρότο. Στους φτωχούς είναι το πρόβλημα.
Εκεί το έχουν "εντοπίσει" το ζήτημα τα καθάρματα του κάθε καιρού.

Όχι σε εκείνη την ίδια την τάξη που γαμάει και δέρνει τον πλανήτη αιώνες τώρα.
Αυτή.
Την απόλυτα διεφθαρμένη. Την λούμπεν. Την σημερινή, και πρόσφατα σημερινή.
Που έχει χάσει το καρότο μέσα στην καπιταλιστική κρίση, και εφαρμόζει το μαστίγιο στην ημερήσια διάταξή.
Με χρήσιμους ηλίθιους κάτι απομεινάρια φαιορόζ "αντίληψης".
Με χρήσιμους ηλίθιους, κάτι ιστορικά αποδεδειγμένα ...φυτώρια "νέων" ντόπιων νεοναζί που καίνε σπίτια Ρομά στα δυτικά υποβαθμισμένα προάστια. Προς Εκάλη πλευρά. Ούτε λόγος. Τελευταία. Και πρώτη φορά. Το σωτήριο έτος 1990 με τις δεκάδες εμπρηστικές βόμβες της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Πέραν αυτού; Ουδέν νεώτερο από το μέτωπο. Οι φτωχοί φταίνε. Έτσι έχουν αποφανθεί τα μέλη, τα στελέχη, και οι ψηφοφόροι της εγκληματικής οργάνωσης των ντόπιων νεοναζί μαχαιροβγαλτών.

Πάντα. Μα για πάντα. Ο φασισμός, στους πιο αδύναμους αφήνει το αποτύπωμα του.
Πάντα. Μα για πάντα. Ο φασισμός χρειάζεται εχθρούς.
Χθες. Οι Εβραίοι.
Πάλι οι Ρομά. Οι αριστεροί που δεν συμφωνούν με τα δικά τους εθνικοσοσιαλιστικά "πρότυπα". Οι ψυχασθενείς... Οι συνάνθρωποι μας με ιδιαίτερες ανάγκες.

Στον κορυφαίο Αλεξανδρινό πρέπει να αποταθούμε για την αλήθεια.
Την δική μας. Την προσωπική.

Και τώρα τι θα γεννούμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.


— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.


—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                               __

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.